Anoniem
Vlinders in de herfst
In de winter heb je sneeuwvlokken, in de lente zijn er bloesems, in de zomer zie je pluizenbollen en in de herfst vallen de blaadjes van de bomen. Elk seizoen dwarrelt er wel iets.

Suzanne vond het altijd zo mooi om te zien. De herfst was stiekem haar favoriet. De bomen die in de mooiste en warmste kleuren ten tonele verschenen. Ironisch eigenlijk, omdat het een relatief koud seizoen is.

Het leek wel of haar camera er uit zichzelf op los klikte. Fotograferen was haar favoriete bezigheid. Het hielp haar enorm haar gedachten te verzetten en echt te genieten van al het prachtigs wat de natuur te bieden heeft.

Schoolkinderen waren overal takken en kastanjes aan het rapen voor hun herfststukjes. De kleurrijkste paddenstoelen piepten als verse groenten uit de grond. De geur van hout, pas verregend gras en verkleurde bladeren waren voor Suzanne een optimaal genot en uitstekend om een met de natuur te zijn.

Ze liep door het park, waar het najaarszonnetje door de overgebleven blaadjes van de bomen straalde. Ze snoof de geuren op en ze genoot.

Haar favoriete plekje was waarschijnlijk het meertje, met de fontein. Aan weerszijden stonden overal bomen en in de lente was het prachtig vanwege de bloesems, en in de herfst was het prachtig vanwege de verkleuring van de bladeren. De weerspiegeling van het water, de stralende, strakblauwe lucht en de verkleuring van de bladeren leverden nu waarschijnlijk een van de mooiste foto’s van het jaar op.

Suzanne liep er naartoe en ze had geen ongelijk gekregen. Het was nog mooier om het echt te zien dan in haar gedachten. Ze zette haar camera voor haar gezicht en flitste erop los.

‘Hé, jij ook hier?’ hoorde ze een lage mannenstem en ze draaide zich om. Suzannes hart maakte een klein sprongetje bij het zien van haar aantrekkelijke studiegenoot Peter.

‘Hallo,’ zei ze, enthousiast om hem te zien. ‘Ja. Dit is de mooiste tijd van het jaar. Ik kom hier graag om inspiratie op te doen en mooie plaatjes te schieten. En nu de zon schijnt kon ik het natuurlijk niet laten om hier naartoe te gaan,’ lachte ze.

Peter knikte. ‘Je hebt groot gelijk. Het is hier waanzinnig mooi.’ Hij pakte zijn eigen camera en samen flitsten ze erop los.

Suzanne liep een stukje verder en ging verder met fotograferen. Toch kon ze het niet laten om naar Peters fotograferende verschijning te kijken. Bij het kijken naar zijn bruine krullen en naar hoe gedreven hij bezig was met zijn passie, voelde Suzanne het bloed naar haar wangen stijgen en haar hart steeds sneller kloppen. Ze pakte haar camera er weer bij en heel onopvallend schoot ze een paar foto’s van Peter die bij het water aan het fotograferen was. Suzanne keek terug in het schermpje en er verscheen een tevreden glimlach op haar gezicht. De mooiste jongen ter wereld op het mooiste plekje ter wereld zou zeker een mooi ereplekje krijgen in haar fotoalbum.

Al zou ze hem dat natuurlijk nooit vertellen.

 
Reageer
Mirjam
16/10/2018 at 06:55
Reply

Die laatste zin is zó leuk 🙂



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *