Lianne Reijntjes
Code rood
Er zijn twee dingen erg in dit leven: single zijn en erachter komen dat je geen chocola meer in huis hebt.

Ik sta in de supermarkt en vul mijn winkelmandje met alle chocolademerken die ze hier ook maar verkopen. Alles moet er in mijn vraatzucht naar smeltbare zoetigheid aan geloven.

Bij de kassa laad ik mijn spullen op de loopband en zie ik een kind dat achter me staat verheerlijkt naar de repen kijken. Haha, ik ben lekker volwassen en ik mag lekker bergen chocola kopen. Dat dat het enige leuke is aan volwassen zijn, zal ik maar achterwege laten.

‘Wordt het vierendertig euro zestig,’ zegt de hoogblonde verkoopster verveeld en ik pak mijn bankpas. Ik toets mijn code in en hoop op het groene tekentje dat zegt dat alle chocolade van mij is, maar er komt een rood kruis op het scherm met de gênante boodschap: Geen saldo. Transactie geweigerd.

‘Hij is geweigerd,’ zegt het meisje achter de kassa alsof ik zelf niet kan lezen.

‘Momentje,’ zeg ik en pak snel mijn telefoon om mijn banksaldo te checken. De verontrustende twee cijfers laten mijn maag draaien. Dit geloof ik niet. Hoe kan ik nu nog maar zestien euro en tien cent overhebben? Is mijn salaris van tien dagen geleden er nu alweer doorheen gedrukt? Moet ik het nog drie weken met zestien euro zien te doen?

Ik durf de verkoopster niet aan te kijken. ‘Eh, er is een storing op de bank, zie ik. Er kunnen geen transacties worden afgeschreven,’ verzin ik en hoop dat mijn hoofd niet net zo rood wordt als de tomaten op de band achter me.

‘O,’ zegt het meisje met haar ongeïnteresseerde puberale blik en knippert met haar met nepwimpers beplakte ogen. ‘Wil je de aankopen nog wel hebben?’

Ik denk even na. ‘Alleen de Milka graag.’

Zonder gedag te zeggen loop ik haastig met de twee repen weg van de kassa, alsof dit nog niet beschamend genoeg is. Als ik buiten kom, voorspelt de verraderlijke grijze lucht en de ijzige wind die langs mijn lichaam raast al niet veel goeds, maar wanneer ik mijn fiets heb gepakt voel ik de eerste regendruppels op mijn gezicht vallen.

 

Helemaal doorweekt en als een ijsblokje kom ik thuis aan. Nog iets wat ik waarschijnlijk net zo erg haat als single zijn en een chocolaloos huis hebben: de herfst.

Ik sjok de trappen op en om mijn leven nog een tandje erger te maken dan het al is besluit mijn irritante benedenbuurjongen Edwin net op dit moment zijn post uit de brievenbus te halen, zodat ik hem in de hal tegenkom.

Hij kijkt me lacherig aan met zijn pesterige blik. ‘Hé Niek. In een zwembad gevallen?’

Nog iets, of beter gezegd, iemand die ik kan toevoegen aan mijn haat-lijst, maar dan op nummer één.

Ik kijk hem vernietigend aan. ‘Aangezien je niets vriendelijks kan zeggen, wil ik je vragen om maar gewoon helemaal niets te zeggen en mij met rust te laten.’

Edwin lijkt verbijsterd en houdt zijn handen omhoog. ‘Wow, wist niet dat je net terugkwam uit chagrijnland,’ zegt hij cynisch en buigt zich naar zijn brievenbus.

Ik ben te moe om iets terug te zeggen en besluit naar boven te lopen. Hij heeft al een hekel aan mij en mijn huisgenote Gia sinds wij voor zijn neus weg in het bovenappartement konden trekken, dat twee keer zo groot is als de zijne. Sindsdien kan hij het niet laten om vervelend tegen ons te doen, maar daardoor laten we ons niet uit het veld slaan. Hij krijgt de bovenverdieping dus mooi niet. Niet na al die gemene opmerkingen en vooral niet na die keer dat hij me van de trap heeft laten struikelen toen al zijn vrienden erbij waren.

Eenmaal thuis hoop ik dat Gia het eten al klaarheeft, maar het is donker binnen en ze is nergens te bekennen. Even vraag ik me af waar ze is, tot ik op onze gezamenlijke kalender kijk om te zien dat ze bij haar familie is gaan eten. O ja, vergeten.

Aangezien ik geen zin heb om zelf te gaan koken, of geld heb voor een tropische vakantie besluit ik om in bed te blijven liggen tot het voorjaar weer begint en te leven op de zojuist gekochte chocola en Netflix, nu mijn leven toch niet erger kan worden dan het al is.

Ik zet de tv aan en hoor de regen nog steeds met bakken uit de lucht vallen. De wind giert tegen de ramen en het lijkt wel of het steeds erger wordt. Na een paar minuten hoor ik een luide donderslag en stormt het zo hard dat ik niet eens meer kan volgen wat er in Riverdale allemaal gezegd wordt.

Ik pak mijn telefoon, check het laatste weerbericht en schrik. Blijkbaar was ik net op tijd binnen, want de eerste herfststorm van het jaar komt deze komt deze kant op. Regenbuien, onweer en zelfs kans op wervelwinden.

Ja natuurlijk. Als mijn eigen leven al code rood is kan het weer er nog gerust een schepje bovenop doen.

Ineens hoor ik zo’n harde knal dat ik dit pand op z’n grondvesten voel schudden en het zwart voor mijn ogen wordt. Mijn hart bonkt in mijn keel en de tranen schieten spontaan uit mijn ogen. Ik kruip over de vloer naar de muur en duw een paar keer op de lichtknop, maar het blijft pikdonker. De stroom is uitgevallen.

Ik begin harder te huilen en kruip op de vloer in elkaar. Was Gia maar hier. Ik wil hier nu niet alleen zijn. Misschien ga ik wel dood.

Er wordt hard op de deur gebonkt en van schrik schiet ik bijna een gat in het plafond, maar dan besef ik dat het niet de storm, maar versterking is. Iemand komt me redden!

Hijgend kruip ik naar de voordeur en als ik hem opendoe zie ik wel de laatste persoon die ik had verwacht me te redden.

Een paar lichtblauwe ogen en een ongelovig gezicht kijken me ongelovig aan. ‘Jezus, Nicole!’ roept Edwin en hij klinkt haast… bezorgd. Zo heb ik hem nog nooit gehoord. ‘Gaat het?’

Ik weet geen woord uit te brengen. Ik vergeet al mijn woede en haat jegens mijn benedenbuurman die op dit moment de enige is aan wie ik steun heb, en val huilend tegen hem aan.

Hij slaat meteen zijn armen om me heen. ‘Rustig maar,’ sust hij. ‘De bliksem is ingeslagen. Gelukkig ben je oké.’

Ik voel mijn hart nog steeds in mijn keel bonzen en voel me tegelijkertijd zo opgelucht en warm, omdat Edwin er op dit beangstigende moment voor me is.

‘Kom, ga zitten.’ Edwin loopt met me naar binnen en laat me op de bank zitten. Hij schijnt wat licht bij met zijn telefoon en maakt met zijn aansteker de kaarsen op mijn tafel aan, zodat we elkaar weer aan kunnen kijken. Het valt me nu pas op hoe knap hij eigenlijk is, met zijn verzorgde blonde haar, blauwe ogen en zijn aantrekkelijk getrainde lichaam.

Hij glimlacht voorzichtig. ‘Zal ik wat drinken klaarmaken?’

Ik lach terug. ‘Nou, ik heb niet zoveel meer in huis. Deze chocola is alles wat ik heb.’ Ik laat hem de half opgegeten reep Milka zien.

‘Is ook goed.’ Hij grijnst en komt naast me op de bank zitten.

Wie had dat ooit gedacht? Dat ik chocola zou eten met mijn arrogante en pesterige benedenbuurjongen, die me gekalmeerd en opgevrolijkt heeft, terwijl de kaarsen sfeervol branden en de wereld buiten bruut weggewaaid lijkt te worden.

En dat het eigenlijk zo goed tussen ons zou klikken. We lijken wel uren te kletsen tot de lichten en de tv ineens weer aanspringen.

Edwin kijkt om zich heen. ‘De stroom doet het weer,’ zegt hij, ietwat teleurgesteld.

Ik knik. ‘Ja.’

‘Zal ik… dan maar naar huis gaan?’ vraagt hij twijfelend en kijkt me recht aan.

Ik voel mezelf warm worden van zijn hoopvolle blik en voel mijn hart weer in mijn keel bonzen, maar dit keer van opwinding. Ik slik. ‘Je mag ook wel blijven, hoor.’

Edwin laat zijn aantrekkelijke glimlachje weer zien en ineens is de herfst die buiten de overhand heeft verdwenen. Ik voel de lente in alle uithoeken van mijn lichaam verschijnen. Heel langzaam buigen we ons naar elkaar toe en ik voel mijn hele lichaam oplichten als onze lippen elkaar raken en hij me vol hartstocht begint te zoenen, maar zo snel als dat het moment gebeurde, eindigt het ook weer. Edwin laat los en kijkt me serieus aan. ‘Wow, Nicole… ik…’ Hij haalt een hand door zijn haar en lijkt wel te blozen. ‘Ik wilde dit al zo lang… Het spijt me dat ik altijd zo vervelend tegen je deed. Ik wilde gewoon je aandacht hebben. Ik vond – vind – je leuk.’

Mijn lichaam warmt nog een tandje extra op bij het horen van die confessie en ik buig me weer voorover, zodat we ons weer in elkaars omhelzing en lippen kunnen verliezen.

Misschien is code rood toch zo slecht nog niet.
Reageer
Mirjam
16/10/2018 at 06:58
Reply

Haha, single en chocoladeloos, dat moet mij wel aanspreken. Heerlijk verhaal om te lezen 🙂



    Lianne
    16/10/2018 at 21:44
    Reply

    Dankjewel Mirjam 🙂 Fijn dat je het leuk vond!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *