Anoniem
Bloed, zweet en bladeren
‘Kom, hier zien ze ons niet,’ fluisterde Jesse en drukte zijn lippen op die van Sanne, die hem giechelend achternaliep. Hun Halloweenkostuums lieten een spoor na bij elke meter die ze verder het bos inliepen, om helemaal op te gaan in het moment en in elkaar.

Ze waren dronken, het feest was gezellig en de sfeer zat er goed in. Al zoenend liepen ze verder tot ze dachten een plekje te hadden gevonden waar ze alleen konden zijn, maar ze hoorden overal gegiechel.

‘Sst, niet hier,’ zei Jesse en verstrengelde zijn vingers om die van Sanne. Hand in hand liepen ze verder het bos in. Steeds verder, tot er geen goedkope spookjes, pompoenen en andere griezeldetails uit de feestwinkel meer te zien waren. Ze hadden het feestgeruis ver achter zich gelaten.

Ze streken neer op een klein bergje omhuld met herfstbladeren en vonden nu dat ze rustig en ongestoord hun gang konden gaan.

Jesse drukte zijn lippen op die van Sanne en ze zoenden hem terug. Sanne begon opgewonden te raken en nestelde zich dichter tegen hem aan. Ze rolde opzij en belandde in de bladerenberg.

‘Gaat het? Heb je pijn?’ vroeg Jesse bezorgd.

‘Nee, ik viel op iets zachts,’ zei ze, de bladeren van zich afvegend.

‘Je hebt wel bloed,’ wees Jesse naar haar arm en Sanne veegde het weg, op zoek naar een wondje, maar er was niets te zien. Ze keek om zich heen.

Sannes blik bleef hangen op een grote, rode plek naast zich en schrok. ‘Dit… dit bloed is niet van mij,’ zei ze beduusd en boog zich dieper naar de bloedplek. Sanne kreeg een akelig voorgevoel. Er zat iets onder dit bladerendek.

Ze keek Jesse angstig aan en zag dat hij hetzelfde dacht. Toch probeerde Sanne rustig te blijven. Het is Halloween, het is gewoon een grap. Niks om je zorgen over te maken, bleef ze maar in haar hoofd herhalen.

Voorzichtig probeerden ze wat bladeren van de hoop weg te halen. Eerst de bovenste laag, daarna steeds verder en hoe meer bladeren ze weghalen, hoe meer bladeren er met bloed besmeurd waren.

Ineens viel er iets uit de bladerenstapel en ze schrokken. Sanne schreeuwde het uit en voelde de tranen over haar wangen stromen. Jesse leek versteend en bleef maar naar het schokkende resultaat van het verwijderen van de bladeren kijken.

Uit die bladerenstapel viel een met bloed besmeurde hand.

Jesse kwam weer tot bedaren en schudde zijn hoofd. ‘Dit is niet echt. Ze proberen gewoon een grap uit te halen. Dit is gewoon een speeltje uit de feestwinkel en onderop liggen waarschijnlijk een stelletje kussens.’

‘Weet je het zeker?’ huilde Sanne en vouwde zichzelf helemaal in elkaar. Ze durfde zich niet meer te bewegen. Laat staan de rest van de bladerenmassa weg te halen.

‘Er is maar één manier om erachter te komen,’ zei Jesse serieus en begon weer hevig met het verwijderen van de bladeren. Hoe meer bladeren hij verwijderde, hoe minder hij zeker werd van zijn zaak.

Dit leek niet op een grap.

Dit was bloedserieus.

Dit was…

Sanne gilde het nog harder uit toen ze beiden het schokkende feit ontdekte. Een koud, levenloos lichaam, besmeurd met bloed en modder.

Iemand had Sannes beste vriendin vermoord.

 

 
Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *