anoniem
De droomvakantie
Ze trok haar sjaal nog een stukje op en haar muts nog een stukje verder over haar oren. Haar handen zaten diep weg gestoken in haar zakken.
"Bedankt voor de informatie Eduard. Haar handen waren eindelijk warm, mooi niet dat ze die nu weer uit haar zakken zou halen, dus vroeg ze: "Schat, neem jij het koffertje zo mee aan boord? Ik ga vast de warmte van de hut opzoeken”. Ze liep de loopplank al op terwijl ze het zei. Arend antwoordde hoe hij meestal bevestigend deed: "Hmmm”. Ze had hun slaapvertrek voor de komende week snel gevonden en checkte de papieren die ze zojuist van Eduard had ontvangen nog even snel. Nummer 132, ja dit moest hem zijn. Ze haalde het pasje langs het zwarte plaatje op de deur, het groenen lichtje ging aan en ze hoorde de deur ontgrendelen. Ze opende hem en deed haar muts en sjaal af. Haar eerste gedachte over de kamer was ‘klein, maar netjes’; er stond een relatief groot bed, een klein bureautje, een tafeltje met twee kleine fauteuils. De grote koffer met hun beider kleren zou later gebracht worden door het personeel met zo’n kofferkarretje. Ze werd zoals in elke hotelkamer als een magneet naar de ramen getrokken, maar toen ze een blik naar buiten wierp besefte ze zich dat dit de kant van de kade was en alles wat ze zag een paar door de wind verschoven rolkoffers, wat personeel, dat duidelijk ook niet blij was met deze gure wind, en nog een paar toeristen die zich haasten om uit de storm snel aan boord van het warme schip te komen. Ze liet zich maar op bed vallen en terwijl ze lag concludeerde dat ze hier wel een weekje lekker op zou slapen.
Haar blaas eiste nu haar aandacht op en dat gaf meteen gelegenheid om de badkamer te verkennen. Ze pakte haar telefoon samen met het WiFi kaartje van het kleine bureautje en in twee stappen stond ze in de badkamer. “Goede vlucht gehad? Geniet van jullie droomvakantie waar jullie zo lang naar hebben uitgekeken. Dikke kus Astrid”. Ze glimlachte en dacht aan vanochtend. Hun dochter had er op gestaan ze naar het station te brengen, ze wilde er zeker van zijn dat ze op tijd te trein naar Amsterdam zouden hebben, zodat ze de boot niet konden missen, nou ja boot... cruiseship! Tja, wat hadden ze hier lang naar uitgekeken, lang voor gespaard en nu was het eindelijk zo ver! Astrid had de grote koffer die ze met zijn tween deelden in de achterbak gelegd en de kleine trolley paste er nog naast. Ze zei dat ze er nog wat ingestopt had, om te snoepen. Zo lief! Ze waren ruim op tijd in Amsterdam aangekomen en het was slechts een klein stukje lopen naar de terminal.

Hoe laat is het eigenlijk? Om 13:00 zouden ze vertrekken, ze waren rond 12:15 netjes bij de boot waar ze met Eduard van het personeel kennis hadden gemaakt en een kort praatje hadden gemaakt. "12:55, we gaan bijna” en op het moment dat ze zich dat besefte schrok ze van de scheepshoorn - het teken dat iedereen aan boord moest zijn, omdat ze boot op het punt van vertrekken stond. Maar waar bleef Arend? Ze trok de wc door, waste snel haar handen en liep naar de deur. Opende deze en keek eerst naar rechts, waar een ouder stel liep op zoek naar hun hut. Ze keek naar links en daar kwam Arend, haar man, aangelopen. "Het koffertje, waar is het koffertje?!” Ze schreeuwde het bijna. Arend schrok zichtbaar. Toen keek hij theatraal achter zich, en daar liep Eduard, mét het koffertje! "Grapjas, ik schrik me dood! Bedankt Eduard!” Oef, alle spanning gleed weg, de vakantie kon nu echt beginnen! Ze begaven zich naar het raam en te zien hoe de loopplank ingehaald werd en de boot daarna langzaam in beweging kwam. Arend legde zijn arm over haar schouder en gaf haar een liefdevolle kus op haar wang. "Eindelijk, onze welverdiende droomcruise, we gaan genieten hier, ik weet het zeker!" "Ik ook, even lekker samen. Zeg Lieverd, wil jij het koffertje zo even op het bureautje leggen, dan zal ik de toiletspullen vast in de badkamer installeren.”

Toen de kade steeds verder uit het zich raakte draaide Arend zich om en deed wat zijn vrouw gevraagd had. "Dank je schat," zei ze, terwijl ze de rits opende en de bovenste helft van het koffertje omsloeg. Het volgende moment slaakte ze een kreetje, toen ze het cadeautje in de koffer ontdekte. Wat was dat nou? Had Astrid deze erin gestopt? Ze zei toch snoep..?! Ze opende het pakje snel en nog voor ze zich besefte dat ze het misschien samen hadden moeten openen, las ze: “Oma voor beginners” en ze kreeg tranen in haar ogen. Toen ze het boekje opende viel er een echofoto uit. "We worden opa en oma Arend, snikte ze, deze vakantie wordt nog specialer dan we al dachten!”
Reageer
Lauke
23/11/2018 at 08:41
Reply

Ontroerend , realistisch verhaal.
Ze mag wel meer verhalen schrijven.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *