anoniem
Koffiedik kijken
Ochtend

Mieke bekeek opnieuw het handschrift van haar jonge ik. Sinds ze vanochtend tijdens het opruimen van de zolder van haar ouders haar oude dagboek had gevonden, was ze een beetje van de wap. Geraakt, was een beter woord. Wat een oude ‘bucketlist’ toch niet kon doen.

Ze had blijkbaar, - eerlijk gezegd kon ze het zich niet meer herinneren -, precies 25 jaar geleden een lijstje gemaakt met dingen die ze de komende 10 jaar wilde doen. Op 14 november 1993 was Mieke 10 jaar en de meeste favorieten die ze teruglas, had ze nu, zoveel jaar later, wel gedaan:

  • New York: ja, daar was ze geweest. Voor haar huwelijksreis. En de eerste reis die ze weer alleen had gemaakt nadat Mark was overleden.

  • Bungeejumpen: tja, in Australië had ze het bijna gedaan. Op het laatste moment was de angst er zo ingeslopen dat ze besloot, met veiligheidsvest en al, dat ze het écht niet durfde. Die kon ook afgetikt worden.

  • De studie tot arts afronden: dat was haar gelukt. Ze was inmiddels huisarts met een eigen praktijk in Winschoten.

  • Trouwen en kinderen: op het lijstje stond zelfs de voorkeur van toen: 1 zoon en 1 dochter. Dat eerste was wel gelukt: ze was getrouwd met jeugdliefde Mark, die toen ze 10 was nog een slungelige, verlegen jongen was die 3 deuren verder woonde. Die kinderen waren er niet van gekomen. Mark had 2 jaar na hun huwelijk een dodelijk ongeluk gehad toen hij onderweg was naar zijn werk. Zonder hem wilde ze geen kinderen.


Mieke pinkte een traan weg en las verder. Ze hoorde hoe beneden haar ouders thuiskwamen van het wandelen met de hond.

‘Mieke?’ Riep haar vader.

‘Hier!’

‘O, daar ben je.’ Hij klom verder de trap op en hield zijn hoofd over de rand. ‘Wat doe je helemaal hier?’

‘Ik was eigenlijk op zoek naar mama’s oude verkleedkist. Ik heb vanavond een jaren '60 feest met, dus ik dacht dat ik hier wel wat kon vinden.’ Mieke hield het dagboek omhoog. ‘In plaats daarvan vond ik dit.’

Haar mondhoeken krulden omhoog en opnieuw rolde er een traan over haar wang. Ze opende het dagboek en las voor:

‘Dit dagboek is alleen voor Mieke Scheepers. Hier staan geheimen in, dus niet verder bladeren als je Mieke niet bent.’

Haar vader ging op de vloer van de zolder zitten met zijn voeten leunend op de bovenste traptrede.

‘Dat is je moeder.' Hij schudde glimlachend zijn hoofd. 'Die heeft nog nooit iets van je weggegooid. Kan ze niet over haar hart verkrijgen. Ik denk dat je hier nog weken kunt rondbanjeren en telkens weer opnieuw iets van vroeger kan vinden.’ Hij kwam omhoog op en wandelde verder de zolder op.

‘En moet je dit eens zien.’ Mieke volgde hem mee en draaide het dagboek open naar hem. ‘Dingen die ik voor mijn 25e wilde doen. Wat dacht ik toen? Dat je op je 25e al oud en versleten bent? Gelukkig heb ik bijna alles op het lijstje al gedaan, voor of na die leeftijd.’

‘Ach ja, leeftijd is relatief,’ vond haar vader. ‘Wanneer je 20 bent, vind je 30 al een hele leeftijd en tegen de tijd dat je 40 bent is alles onder de 35 jong. Het maakt ook allemaal niet zoveel uit.’ Hij trok een doos vanonder een paar vuilniszakken. ‘Hier, dit is wat je nodig hebt, je moeders kledingkist vol nostalgie.'

‘Dank je wel pap!’ Mieke geeft hem een kus op zijn wang. ‘En het dagboek neem ik ook mee.’

 

Middag

Tegen de tijd dat Mieke eindelijk bij haar ouders vertrok, had ze te veel gegeten en moest ze nog een hoop doen. Te beginnen met de kledingkist uit te spitten voor haar feest. Hopelijk zat er wat leuks bij.

Binnen 5 minuten na haar vertrek, sloeg het weer om. Het zonnige herfstweer maakte plaats voor donkere wolken. Niet veel later begon het flink te waaien en de donder barste los. Mieke besloot niet via de snelweg terug te rijden, maar binnendoor. De ruitenwissers draaiden overuren terwijl ze geconcentreerd naar de weg keek. Op het Zebrapad ging het bijna mis. Een oude man stak over, maar een automobilist zag hem niet. Bijna werd de man aangereden. De auto reed door, maar de man maakte een lelijke val. Zonder na te denken stopte Mieke, stapte uit en rende naar hem toe.

‘Meneer!’ Ze pakte zijn hand en probeerde hem omhoog te trekken. ‘Gaat het een beetje?’ Eenmaal overeind was de man wat versuft. Zijn bril was kapot en de boodschappen lagen verspreid om hem heen. Snel raapte Mieke alles bij elkaar en stopte het terug in de tas. ‘Waar gaat u naartoe?’

‘Ik woon in het bejaardentehuis, Dommeldal. Kent u dat?’

Mieke knikte en trok hem zachtjes mee. Ze kwam daar regelmatig om patiënten te bezoeken. ‘Komt u maar mee, ik breng u.’

‘Ans! Wil jij het verhaal ook nog even horen van Jan die vandaag werd gered door deze jonge dame?’ Nog geen uur later en twee koppen koffie verder zaten ze nog steeds aan de lange tafel van de ontvangstzaal. Een dame met rollator voegde zich nieuwsgierig bij het groepje dat om Jan zit.

'Dat wil ik wel hoor.'

Jan glunderde toen hij opnieuw vertelde van zijn val en Mieke die hem hielp en hem vervolgens thuis afzette. ‘Ja, dacht ze dat ze er zo gemakkelijk van af kwam!’ Hij bulderde van het lachen. ‘Goed, mensen. Het is al half vijf, tijd voor een borreltje. Drink je er eentje mee?’ Hij tikte tegen Mieke’s elleboog.

‘Jan, het is zaterdagmiddag. Denk je dat een jonge vrouw niks anders te doen heeft dan met een stel oude lui te drinken?’ Vond Ans.

Mieke wuifde met haar hand. ‘Nee hoor, ik heb een feestje, maar dat is,…’ Ineens schoot haar een idee door haar hoofd. Het dagboek! ‘Ik heb een jaren '60 feest vanavond. Jan,’ ze keek naar de man die inmiddels een fles wijn opentrekt, ‘ik neem graag je uitnodiging aan. Ik heb een kist opgehaald bij mijn ouders vandaag…’ Mieke liep richting de uitgang van de zaal. ‘Wacht even, ik ben zo terug.’

‘Nee, zo droegen wij dat niet. Je moet de blouse in je rok dragen. Zo ja!’ De dames gebruikten de rollator als bar waar ze hun glas wijn op kunnen zetten, terwijl ze Mieke commandeerden. ‘Wat is dat voor iets? Is dat een jurk?’ Mieke trok hem uit de kist. ‘Deze?’ ‘Ja, die is mooi. Die moet je eens aanpassen.’

Glimlachend liep Mieke terug naar het toilet. Onbedoeld beleefde ze de laatste wens van haar 10-jarige ik: feest vieren op een bejaardentehuis.

En wat een feest.
Reageer
Jaimie Pisonier
15/11/2018 at 13:15
Reply

Prachtig verhaal. Er zitten veel mooie details in verwerkt. Knap.



Lauke
14/11/2018 at 09:41
Reply

Leuk en mooi verhaal, de oudjes werden weer helemaal enthousiast bij het zien van de kleding, prettig verhaal.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *