Marceline de Waard
Tussen hemel en aarde
Harde novemberwind stuwt de leigrijze wolken voort. De lucht heeft een zure geelrode gloed waar de witte kantoortoren fel tegen afsteekt. De wind laat de toren bewegen en binnen schommelen de lampen heen en weer.
Op de bovenste etage wacht Maria op de lift naar beneden. Ingeslikte tranen maken haar keel dik als ze denkt aan het mededelingenrondje in het teamoverleg. Niemand had wat, behalve Lotte. Ze straalde en schreeuwde het bijna uit: wij zijn zwanger. En dat terwijl ze nog geen jaar een vaste relatie heeft. Maria en haar man hebben de afgelopen vijf jaar het hele medische circuit doorlopen en alle tips die ze maar konden vinden uitgeprobeerd. Hormoonkuren en na het vrijen met de benen omhoog blijven liggen. Temperaturen en met zakjes kruiden rondlopen bij volle maan. Noem het en ze hebben geprobeerd. Het mocht allemaal niet baten.
Ze drukt nog een keer op de naar beneden knop. Ze maakte dankbaar gebruik van de vraag van haar chef of ze soms ziek was en wil nu zo snel mogelijk naar huis.
Ping. De liftdeuren wijken en ze stapt in.
Een verdieping lager stopt de lift. De aanblik van de man die de lift inkomt laat haar irritatie over de stop verdwijnen. Een felle schicht schiet als ware het bliksem tussen hun ogen heen en weer. Het enige licht dat overblijft, is de gloed rond zijn hoofd. Ze voelt zijn adem op haar wang, zijn handen langs haar lijf en zijn mond vindt die van haar. Ze vergeet wie en wat ze is en sluit haar ogen. De lift kraakt, schommelt even heen en weer en komt tot stilstand.

Het licht gaat weer aan en de lift komt in beweging. De deuren gaan open en alleen het rood op haar wangen en de schittering in haar ogen verklappen wat er is gebeurd.
‘Gaat het met u, mevrouw? Vierentwintig uur opgesloten in een lift.’ Een man in een blauwe overall steekt zijn hand naar haar uit.
‘Vierentwintig uur?’ In haar beleving was het veel korter.
‘We hebben de grootste stroomstoring ooit gehad, werkelijk niks deed het meer en alles in de stad lag plat.’
‘Wat?’ Haar ogen worden groot.
‘Ja mevrouw. Ze snappen nog steeds niet hoe het kan. Vlak voor de uitval was de storm op zijn hoogtepunt. Er was zelfs heftige bliksem, maar of en hoe die iets geraakt heeft?’ De man steekt zijn armen in de lucht, zijn gezicht is als een vraagteken.
‘Het is inderdaad een raadsel.’ Zijn collega knikt.
Maria kijkt de reddingswerkers aan of ze niet van deze wereld zijn. Ze voelt een kneepje in haar billen.

Een jaar later wacht Maria opnieuw op de bovenste etage van de witte kantoortoren in de lege lift naar beneden. Ze geniet nog na van de bewonderende blikken en de ooh’s en aah’s van haar collega’s klinken nog na in haar hoofd. Ze glimlacht en slaat haar armen om het buideltje op haar buik.
Ping. De liftdeuren wijken en ze stapt in.
Een verdieping lager stopt de lift. Een man stapt in. Ze herkent hem van vorig jaar en ze voelt haar gezicht warm worden. Zijn ogen lichten op en zij slaat die van haar neer. Hij kijkt in de draagzak op haar buik. Zijn mondhoeken krullen omhoog. ‘Hee Joshua.’ Zijn hand streelt het hoofdje van de baby. ‘Daar ben je dan!’ De man kijkt op en Maria kan hem alleen maar aankijken. Een felle schicht schiet als ware het bliksem tussen hun ogen heen en weer. Het enige licht dat overblijft, is de gloed rond zijn hoofd en het hoofdje van de baby.
Reageer
Lauke
07/11/2018 at 08:16
Reply

Interessant verhaal, menigeen zou er blij mee zijn.
Mooie fantasie



    Marceline de Waard
    07/11/2018 at 10:40
    Reply

    Dank je wel, Lauke. Ik ben blij met jouw compliment.
    Marceline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *