May Harper
Schatkaart
Maandag

Vera

‘Ik ben toegelaten.’ Met mijn linkerhand houd ik mijn oor dicht om het geluid van de bussen tegen te gaan, en met mijn rechter druk ik zowat mijn telefoon in mijn hoofd. Aan de andere kant van de lijn blijft het stil. ‘Bas?’
Jaja, ik was even bezig, wat zei je?
‘Ik ben toegelaten!’ Ik zeg het nu wat harder. In de verte komt mijn bus al aan.
Waar?
‘RADA? Londen? Die holiday course van twee weken?’
'Oh dat. Ik dacht dat je daar niet serieus in was.'
Meent hij dat nou? The Royal Academy of Dramatic Art in Londen. Iedere acteur in Engeland die iets voorstelt, is daar naar school geweest. En ik, Vera uit Leiden, mag daar naartoe. Ik heb weken lopen stressen voor die video-auditie en vandaag kwam eindelijk de verlossende e-mail.
'Ben je dan met de kerst wel thuis?'
‘Nee, dat niet,’ zucht ik. De wind speelt met mijn haar en ik haal geïrriteerd de lokken uit mijn mond. Vandaag haat ik de herfst.
'Met kerst gingen we het grote nieuws bekend maken, weet je nog?'
‘Dit is RADA.’
'We hebben het er nog wel over. Ik moet weer aan de slag. Love you!'
De bus stopt bij het platform. Den Haag CS wordt gewijzigd in Leiden CS. Ik moet instappen, maar iets houdt me tegen. Waarom kan hij niet gewoon blij zijn voor me? Het piepen van mijn telefoon doet mijn hart opspringen. “Bas” staat er op het scherm.

Hee lieffie. Is dit een droomkans of een vlucht? Het is een enorme stap die we gaan nemen en er gaat heel veel op ons afkomen. Zullen we ons daar maar op concentreren? Zo’n toneelcursus kan toch ook gewoon hier in Leiden?
XX

Het liefst wil ik mijn telefoon een gooi geven. Dan haal ik diep adem en stop hem terug in mij zak. De straatkrantverkoper, zo ziet hij er tenminste uit, komt mijn kant op. Ook dat nog. Zijn broek is gescheurd, zijn trui zit vol met gaten en zijn shirt komt er onderuit. Hij zit onder de zwarte vegen. Ik doe een stapje opzij, maar het reclamebord houdt me tegen. Hij staart me aan. De twinkel in zijn groene ogen doet me onverwacht glimlachen. Stom, straks gaat ie nog tegen me praten en moet ik iets terug zeggen.
‘Hi,’
Daar heb je het al. Ik trek mijn mondhoeken iets verder op.
‘Even een gekke vraag.’ Hij praat met veel adem. ‘Ik doe de modeopleiding aan de kunstacademie en ben op zoek naar modellen. Mag ik jou fotograferen voor mijn collectie?’
De tranen staan me al nader dan het lachen en ik moet op mijn onderlip bijten om ze niet toe te laten.
‘Ik meen het. Je hebt precies het gezicht dat ik zoek.’
‘Het gezicht? Maar de rest niet.’
Hij kijkt me niet begrijpend aan.
‘Mode gaat toch om het hele lijf?’ Moet ik hem dat echt gaan uitleggen?
‘Ja… ja… ik bedoel, ik…’ Hij haalt weer heel diep adem, ‘ik moet impressie foto’s maken voor mijn portfolio en jij past in het beeld dat ik wil tonen.’
‘Ik moet mijn bus halen,’ en ik wijs in de richting van waar net mijn bus wegrijdt.

Dinsdag

Ashton

‘Je hebt wàt?’ Mabel prikt van verbazing een speld in haar vinger. Vloekend likt ze het bloed weg.
‘Ik sprak haar gewoon aan en voor ik het wist had ik haar gevraagd model te staan voor mijn collectie.’
‘Je sprak haar aan?’
Ik ken mijn zus lang genoeg om te weten dat haar verbazing nu plaats gaat maken voor bewondering. Haar grote broer heeft zomaar iemand aangesproken op straat. De vlag kan uit.
‘Het ging vanzelf. Ik deed alsof ik jou was en appeltje eitje. Eerst zei ze nee, maar daarna spraken we toch af.’
‘Maar je bent mij niet. Je doet geen modeopleiding en je hebt geen modellen nodig. Je werkt verdorie in een garage.’
Mokkend haal ik mijn schouders op, ergens heeft ze gelijk. Ik wil er alleen niet aan toegeven, het euforie gevoel is nog te sterk. Ik scrol door mijn foto’s heen, (alsof ik niet weet waar die ene foto staat) en duw het voor Mabels gezicht.
‘Is ze niet prachtig? Dat haar lijkt wel op te vlammen en dan die ogen. Niet normaal hoe blauw.’ Ik ratel, Mabel laat me. Hoe ik ook praat, ze laat me. Als enige. ‘En ze heeft sproetjes, net kleine herfstblaadjes,’ grijns ik. ‘Ik denk overal.’ Nu voel ik mijn wangen gloeien en ergens anders wordt het ook warm.
‘Aston!’ Mabel slaat met iets, ik gok een lap stof, in mijn gezicht. ‘Geen vlekken op mijn bureaustoel graag.’
‘Kun je me alsjeblieft helpen?’
‘Waarmee?’ Ze trekt haar wenkbrauwen hoog op alsof ik haar een middeleeuws voorstel doe.
‘Met die shoot morgen.’

Woensdag.

Vera

In de herfst is een bos op zijn mooist en ik ben blij dat Ashton heeft gekozen voor De Horste om de fotoshoot te doen. Bas houdt niet van wandelen, maar op een dag als vandaag met een zonnetje dat door de bladeren speelt, kan ik hier uren doorbrengen.
‘Ik koos deze locatie vanwege je haar,’ legt Ashton uit.
‘Mijn haar?’
‘Al die verschillende tinten blond en koper doen me altijd denken aan een herfstbos. Vooral als het zonnetje op je haar schijnt, zie je de schakeringen.’
Ik kijk hem vragend aan.
‘Ik zit vaak achter je in de bus.’
‘Oh.’ Gek dat hij me nooit echt is opgevallen.
De rest van de middag zegt hij niet veel, hij maakt voornamelijk foto’s en ik praat honderduit. Veel aanwijzingen geeft hij niet.
‘Mag ik nog een verzoekje doen?’ vraag ik als we bijna klaar zijn. Ik heb er heel lang over getwijfeld maar besluit het toch te doen. Hij knikt. Voorzicht haal ik het jurkje uit mijn tas dat Bas me heeft gegeven. Ashtons wangen worden rood. Zo’n type jurkje is het ook.
‘Eigenlijk mag ik het pas aan als het voorbij is, maar ik wil graag een before and after foto.’
‘Be…before?’
‘Bas heeft een plek voor me geregeld bij het programma ‘Lelijke eendjes’. De opnames beginnen over twee weken en op kerstdag is de eerste uitzending. Deze jurk is mijn beloning en het leek me goed voor de motivatie om er nu ook een foto van te hebben als ik het aan heb. Om het verschil straks te kunnen zien.’

Ashton

Lelijke Eendjes? Is die gozer helemaal van de pot gepleurd? Ik had het graag hardop gezegd maar woede in combinatie met heel veel zenuwen is niet handig voor iemand zoals ik. Zwijgend kijk ik hoe ze zich omkleedt achter een boom. Het jurkje heeft een laag uitgesneden rug
‘Je hebt een schatkaart!’ flap ik eruit. Zo noemde mijn opa dat altijd. Alleen bijzonder mensen hebben dat. Hij had gelijk.
‘Dat is een wijnvlek, en die loopt van mijn bil tot mijn schouder. Het wordt operatief verwijderd.’
Op tv.
‘P….p….p….’ fuck, daar gaan we. ‘Pijn?’
‘Nee,’ ze aarzelt. ‘Het is gewoon lelijk.’
Nee, je bent prachtig.
Dat komt er alleen niet meer uit. Ik schiet snel de foto’s, zij wordt steeds ongemakkelijker en met een ‘Bedankt en de foto’s komen er aan,’ vlucht ik weg. Die zin duurde overigens wel bijna een minuut.

Vrijdag.

Vera

Het is de laatste zonnige herfstdag van het jaar. Van Ashton heb ik niets meer gehoord, maar zijn reactie afgelopen woensdag bevestigt dat ik wat aan dat lelijke ding op mijn rug moet doen. Het schrikt mensen af.
Mijn telefoon piept dat er e-mail is. Eentje van RADA of ik mijn aanmelding wil bevestigen en eentje van Ashton. Het zijn de foto’s met een begeleidend schrijven.

Lieve Vera,
Sorry dat ik zo snel wegging. Zoals je misschien gemerkt heb, is praten niet mijn ding. Ik stotter nogal. Het lukte me je, na weken oefenen, eindelijk aan te spreken omdat ik me voordeed als iemand anders. Ik ben dus geen modestudent, maar werk in een garage. Hoef ik niet veel te zeggen.
De foto’s zijn, al zeg ik het zelf, prachtig. Dat komt voornamelijk door het model ;). Foto nummer 3 is mijn favoriet en ik hoop dat je ziet waarom.

Liefs Ashton.

Op die bewuste foto heb ik het jurkje aan, de zon schittert in mijn haar en ik voel nog hoe de vinger van Ashton mijn haren iets opzij streek om die vlek beter uit te laten komen. Het is inderdaad een prachtige foto, maar nu zie ik wat hij bedoelt. Het lijkt wel een schatkaart van een herfstbos.
Bas kijkt over mijn schouder mee. ‘Ik ben echt benieuwd hoe je zonder dat ding eruit ziet.’ Hij masseert zachtjes mijn rug.
‘Ik niet.’ Ik duw hem weg, vastberaden kijk ik hem aan. ‘Sorry.’

Als hij weg is, bevestig ik RADA en open dan een e-mail naar Ashton. Geen idee of ik er goed aan doe, maar ik doe het.

Lieve Ashton,

Zin om je rond de kerstdagen voor te doen als tourguide in Londen?

Kus Vera
Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *